Nawet takie udogodnienie jak DNS wciąż korzystało ze statycznych tablic na każdym z uczestniczących węzłów. Adres IP, któremu przypisano konkretny host, rzadko się zmieniał i mechanizm ten był wystarczający dla ówczesnych potrzeb. Jednakże gwałtowny rozwój Internetu i zwiększanie się liczby komputerów znacznie utrudniło administratorom śledzenie przydzielonych adresów IP i zarządzanie ich przestrzenią adresową.
Usługa DHCP umożliwiła przedsiębiorstwom i ISP przydzielanie adresów do komputerów w locie, z momentem ich uruchomienia. W dodatku pozwoliło to oszczędzić istniejącą przestrzeń adresów, ponieważ nie wszystkie urządzenia pracowały w tym samym czasie i adres mógł być przydzielony wedle zapotrzebowania. Ta możliwość wymagała, aby serwery DNS również były automatycznie aktualizowane.
Pierwsza implementacja dynamicznego DNS spełniała ten zamiar: Komputery (hosty) uzyskały możliwość powiadamiania właściwego serwera DNS o adresie, który otrzymały poprzez serwer DNS bądź poprzez autokonfigurację. Ta oparta na protokole metoda aktualizacji DNS została udokumentowana i ustandaryzowana w 1997 roku, w publikacji i stała się standardową częścią protokołu DNS.