Rozpoczął pracę zawodową jako wykładowca literatury i języka rosyjskiego w gimnazjum w Komracie w guberni besarabskiej. W latach 1910–1915 profesor gimnazjum państwowego w Łucku. Przed 1914 publikował w jedynej gazecie wydawanej w Kijowie w języku ukraińskim – Radzie. Po wybuchu I wojny światowej i ofensywie armii Państw Centralnych po bitwie pod Gorlicami został ewakuowany razem ze szkołą do Biełgorodu w guberni kurskiej. Kontynuował pracę w gimnazjum i prowadził wykłady w Instytucie Nauczycielskim.
Po wybuchu rewolucji 1917 i obaleniu caratu mianowany przez Ukraińską Centralną Radę gubernialnym wołyńskim komisarzem oświaty z siedzibą w Żytomierzu. Organizował tam szkoły ukraińskie i kursy ukrainoznawstwa. Założył wówczas filię Proswity w Krzemieńcu. Wspólnie z Samijłem Pidhirskim redagował tygodnik „Hromadianyn” (pol. Obywatel) i dziennik „Wołyńska Gazeta”. W 1918 deputowany do Konstytuanty z listy Ukraińskiej Partii Socjalistów-Federalistów.