Kasztelania biechowska – kasztelania istniejąca w grodzie biechowskim od drugiej połowy XIII w., a później jako senatorski urząd kasztelana do upadku I Rzeczypospolitej.
Pierwsza wzmianka o grodze w Biechowie pochodzi z 1232 r., kiedy to miejscowość została zdobyta przez Henryka Brodatego podczas jego próby opanowania Wielkopolski po śmierci Władysława Laskonogiego.
W 1252 r. Biechowo występuje jako kasztelania. Znany jest z tego roku Przecław castellano de Bechow. Pomimo że już w XIV w. miejscowość była zwykłą wsią szlachecką, urząd kasztelana biechowskiego przetrwał do rozbiorów. Ostatnim kasztelanem był, mianowany w 1783 r., Józef Gliszczyński.
Po ukształtowaniu się ostatecznie senatu na przełomie XVI i XVII w.Historia sejmu polskiego, Tom I, Do schyłku szlacheckiej Rzeczypospolitej, redakcja Jerzy Michalski, PWN, Warszawa 1984 , ss. 58-71 kasztelania biechowska była jedną z 8 godności senatorskich województwa kaliskiego (obok arcybiskupa gnieźnieńskiego, wojewody kaliskiego, kasztelanów: kaliskiego, gnieźnieńskiego, lędzkiego, nakielskiego i kamieńskiego). Według ukształtowanej ostatecznie hierarchii w Porządku Rady Koronney, Polskiey y Litewskiey, iako iuż iedney Rzpltey, postanowionym przez Krola I. M. y Radę Koronną, w Lublinie, na Seymie Walnym spolnym roku P.