rocznicy meczu Honczarenko powiedział w kijowskim radiu: „Zginęli jak wielu innych obywateli ZSRR, ponieważ dwa systemy totalitarne walczyły ze sobą i byli przeznaczeni, by stać się ofiarami zbiorowych masakr”.
W relacjach podano kilka możliwych przyczyn egzekucji: konflikt dotyczący psa komendanta obozu Pawła Radomskiego, kara za ucieczkę innych więźniów, nieposłuszeństwo więźniów, którym rozkazano powiesić swoich towarzyszy niedoli próbujących uciec z obozu lub sabotaż partyzantów w warsztacie naprawy czołgów.
Po otrzymaniu informacji o egzekucji w obozie Honczarenko i Swiridowski opuścili zakład szewski i ukryli się w mieszkaniu znajomych w Kijowie. Putystin i Tiutczew uciekli z obozu we wrześniu 1943 roku, tuż przed wyzwoleniem Kijowa.
Wykorzystanie propagandowe thumb|Spis treści książki Ostatni pojedynek, wydanie z 1959 roku Pierwsza publiczna wzmianka o egzekucji dokonanej przez Niemców na radzieckich piłkarzach w Kijowie pojawiła się w dzienniku „Izwiestija” 16 listopada 1943 roku. W relacji prasowej nie wspomniano jednak o tym, aby egzekucja miała związek z jakimkolwiek przegranym przez Niemców meczem.