Przed 1965 ukończył aplikację sędziowską.
21 października 1969 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych, w specjalności prawo administracyjne, nadany przez Radę Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na podstawie rozprawy Zakład administracyjny jako podmiot administracji państwowej.
Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał uchwałą Rady Państwa w 1976.
W latach 1961–1971 pracował jako nauczyciel akademicki na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, początkowo jako st. asystent, a od 1964 jako adiunkt.
Na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu pracował kolejno na stanowiskach: docenta – od 1971, prof. nadzw. – od 1976 i prof. zw. – od 1984. W latach 1971–2003 był kierownikiem Zakładu, a następnie (od 1991) Katedry Prawa Administracyjnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1972 do 1984 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Administracji i Zarządzania, a następnie w latach 1984–1987 był prorektorem ds. ogólnych UMK. Pełnił liczne funkcje z wyboru w UMK, m.in.: członka Senatu UMK w latach 1975–1979 i 1983–1990, przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich 1978–1981, przewodniczącego Uczelnianej Komisji Wyborczej UMK 1993–2002.