Stanisław Stroński (ur. 18 sierpnia 1882 w Nisku, zm. 20 października 1955 w Londynie) – polski filolog romanista, publicysta i polityk związany z ruchem narodowym, wiceprezes i minister w Rządzie RP na uchodźstwie, poseł na Sejm I, II i III kadencji w II RP z ramienia Stronnictwa Chrześcijańska-Narodowego, Związku Ludowo-Narodowego oraz Stronnictwa Narodowego.
Życiorys członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet” (tajnej organizacji działającej w polskich skupiskach akademickich trzech zaborów, założonej w 1887) od 1904 członek Stowarzyszenia Demokratyczno-Narodowego (Narodowa Demokracja) od 1905 członek Ligi Narodowej 1908 – jeden z twórców grupy Rzeczpospolita 1909 – uzyskał doktorat na uniwersytecie w Paryżu od 1909 docent filologii romańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego 1913–1914 – poseł do Sejmu Krajowego we Lwowie w 1914 roku jako przedstawiciel Konserwatywnego Centrum był członkiem sekcji zachodniej Naczelnego Komitetu Narodowego 1914–1917 – internowany przez Austriaków 1918–1919 – członek Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu od 1919 – profesor filologii Uniwersytetu Jagiellońskiego 1920–1924 – redaktor warszawskiego dziennika Rzeczpospolita i Warszawianka (1924–1928) 1927–1939 – profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 1922–1935 – poseł na Sejm RP początkowo z ramienia Stronnictwa