Kariera naukowa Głąbiński kształcił się w C. K. Wyższym Gimnazjum w Samborze, gdzie w 1880 ukończył VII klasę (w jego klasie był m.in. Wincenty Jabłoński). Następnie studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W 1882 opublikował swą pierwszą pracę naukową – Ludność polska na Śląsku (została ona wydrukowana w „Wędrowcu”, pierwotnie był to referat wygłoszony podczas posiedzenia Kółka Krajoznawczego). Głąbiński po zakończeniu studiów w 1885 r. odbył roczną praktykę aplikancką w adwokaturze, a w 1887 obronił doktorat na Uniwersytecie Lwowskim. Następnie w Berlinie i Wiedniu uzupełniał studia z ekonomiki i skarbowości. Zastąpił prof. Leona Bilińskiego na stanowisku wykładowcy ekonomii społecznej na tej uczelni. W tym samym czasie habilitował się (tytuł rozprawy habilitacyjnej: O systemie fizjokratów w ekonomice społecznej). W ciągu kolejnych lat opublikował wiele prac naukowych poświęconych ekonomii, m.in.: Pojęcie nauki skarbowej (1889, 1890), Reforma waluty w Austrii („Ekonomista”, 1890), Poglądy na dzisiejszy stan rolnictwa („Przegląd Prawa i Administracji”, „Niwa”, 1893).