Pracując w Klinice Pediatrii ŚAM w Zabrzu, awansowała na kolejne stanowiska: adiunkta – 1 października 1953, docenta etatowego – 1 października 1965, profesora nadzwyczajnego – 1 października 1969 oraz profesora zwyczajnego – 1 października 1976.
W 1953 uzyskała specjalizację II stopnia w zakresie pediatrii, przebywała również w celach naukowych w Rabce oraz w Paryżu.
Na podstawie rozprawy Badania immunoelektroforetyczne surowicy krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego w gruźliczym zapaleniu opon mózgowych i dorobku naukowego uzyskała 19 czerwca 1963 stopień naukowy doktora habilitowanego na Wydziale Lekarskim ŚAM. Kierowała następnie Katedrą i Kliniką Pediatrii ŚAM w Zabrzu (początkowo jako p.o.). Pracowała jako pediatra w różnych śląskich placówkach.
W latach 1976–1989 sprawowała mandat posła na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji, będąc posłanką bezpartyjną.
Działała w Polskim Towarzystwie Pediatrycznym oraz w Polskim Towarzystwie Ftyzjopulmonologicznym.
Po raz pierwszy w Polsce zastosowała immunoelektroforezę do licznych i wielokrotnych badań nad białkami płynu mózgowo-rdzeniowego.