Joanna d’Albret, Joanna III z Nawarry (ur. 7 stycznia 1528 w Pau, zm. 9 czerwca 1572 w Paryżu) – królowa Nawarry i hrabina Foix w latach 1555-1572.
Była żoną Antoniego de Burbon, księcia Vendôme i matką Henryka IV, pierwszego króla Francji z dynastii Burbonów.
Córka Henryka II i Małgorzaty z Nawarry. Małgorzata była siostrą Franciszka I, króla Francji, więc Joanna była wychowywana na dworze francuskim. Kiedy miała trzynaście lat, Franciszek wydał ją za Wilhelma Bogatego, księcia Kleve, Jülich i Bergu. Ten czysto polityczny mariaż został anulowany cztery lata później, a Wilhelm ożenił się z Marią Habsburg.
Po śmierci Franciszka i wstąpieniu na tron Henryka II, Joanna wyszła za Antoniego Burbona, który zostałby królem Francji, gdyby linia Walezjuszów wygasła. W 1555 roku Henryk II zmarł i Joanna wraz z mężem zostali władcami Nawarry.
W pierwszym roku rządów, Joanna zorganizowała konferencję, na którą zaprosiła pastorów hugenockich, a której rezultatem było ogłoszenie przez nią kalwinizmu główną religią w jej królestwie.
Walka o władze i zwierzchnictwo nad francuskim dworem między katolikami i hugenotami wybuchła w postaci wojny religijnej, w 1562 roku. Jej mąż opowiedział się za katolikami, ale został śmiertelnie ranny podczas oblężenia Rouen.