W 1897 i 1898 wygłosił dwa referaty przed Towarzystwem Lekarzy Rosyjskich. Był jednym z pierwszych uczniów Pawłowa; w okresie 1897–1901 na cztery prace uczniów Pawłowa trzy były napisane przez Wulfsona. Pawłow nie zgadzał się z późniejszymi wnioskami Wulfsona, który interpretował wyniki doświadczeń z punktu widzenia zoopsychologii. W podobnym kierunku poszły prace Antoniego Snarskiego, innego ucznia Pawłowa.
Praktykował w Wiedniu i Lipsku. Potem osiadł w Warszawie, gdzie praktykował jako okulista i udzielał się społecznie. Pracował w Szpitalu Przemienienia Pańskiego. Mieszkał przy ul. Trębackiej 4Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. R. Olesiński, W. Merkel i S-ka 1924/25 s. 351 . Zmarł w 1926, swoją bibliotekę zapisał Polskiemu Towarzystwu Medycyny SpołecznejPosiedzenia Towarzystw Lekarskich. Polskie Towarzystwo Medycyny Społecznej. Posiedzenie plenarne z d. 10 lutego 1927 r. Warszawskie Czasopismo Lekarskie 4 (6), ss. 237-238 (1927). Został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim (kw. 50, grób nr 3)Szulc E. Lekarze pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Archiwum Historii i Filozofii Medycyny 52, 1, s. 123–142 (1989).