Jerzy J. Buzek w latach 1928–1930 opracował trzytomową monografię dla Komitetu Celnego przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu pod ogólnym tytułem Odlewnictwo Polskie, podając metodę obliczania systematycznego ceł odlewów różnych grup i klas. Praca ta w znacznym stopniu ułatwiła i umożliwiła wprowadzenie właściwej nomenklatury wyrobów odlewniczych i opracowanie racjonalnych taryf celnych.
W 1927 r. Jerzy J. Buzek objął stanowisko wykładowcy odlewnictwa w Akademii Górniczej w Krakowie. W 1929 roku opublikował skrypt Odlewnictwo polskie. Habilitował się na podstawie pracy Teoretyczne uwagi o budowie i pędzeniu płomieniaków odlewniczych, którą opublikował w „Przeglądzie Górniczo-Hutniczym” w 1933 r., a następnie przedstawił na Międzynarodowym Kongresie Odlewniczym w Pradze (Czechosłowacja). W 1934 r. został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Był również członkiem Akademii Nauk Technicznych. Od 1934 r. prowadził wykłady z wielkopiecownictwa i kontynuował wykłady z odlewnictwa. W 1936 r. mianowano go profesorem zwyczajnym i kierownikiem nowo utworzonej Katedry Metalurgii Surówki i Odlewnictwa w Akademii Górniczej. Wydał wówczas, częściowo na własny koszt, skrypt Kurs odlewnictwa składający się z ośmiu zeszytów. Zgrupował wokół siebie kadrę naukową, do której należeli późniejsi profesorowie, m.in.