poprzecznego przekroju żeliwiaka w ciągu 1 minuty. Do dziś jest to określane, jako „liczba Buzka”. W rozprawach zamieszczonych w „Przeglądzie Górniczo-Hutniczym” oraz „Stahl und Eisen” opisał wyniki swoich badań.
Jerzy J. Buzek był autorem dwóch rozdziałów w trzytomowym podręczniku pod redakcją Carla Geigera Handbuch der Eisen– und Stahlgiesserei (Podręcznik odlewni żelaza i stali). Rozdział w pierwszym tomie, wydanym w 1911 r., dotyczył procesu spalania. Rozdział w drugim tomie, wydanym w 1916 r., zawierał teorię żeliwiaka.
6 kwietnia 1911 Jerzy J. Buzek został przeniesiony z huty trzynieckiej do odlewni żeliwa w Węgierskiej Górce. Jako starszy inżynier i kierownik odlewni miał zadecydować o dalszych losach zakładu. Dzięki jego opinii potwierdzonej przez działalność doprowadzono do zmodernizowania i rozbudowy odlewni. W 1913 r. mianowano go dyrektorem zakładu. Po zakończeniu I wojny światowej, z chwilą powstania w 1923 r. Spółki Akcyjnej „Węgierska Górka”, Buzek objął stanowisko dyrektora naczelnego i utrzymał je nieprzerwanie do śmierci.