Po powrocie do Parchim lokalna komendantura sowiecka mianowała go burmistrzem. Na jesieni objął obowiązki szefa komisji krajowej ds. reformy rolnej, którą kierował Johannes Warnke. Do 1949 kierował wydziałem rolnym w ministerstwie rolnictwa Meklemburgii. Od 1946 członek SED, zasiadł w jej zarządzie. Z ramienia komunistów sprawował mandat posła do landtagu Meklemburgii (1946–1952). Sprawował funkcję ministra rolnictwa i leśnictwa Meklemburgii.

W 1948 został oddelegowany do tworzonej przez SED Demokratycznej Partii Rolników, którą kierował do 1982. Po 1982 zachował funkcję honorowego prezesa. W 1950 nominowany do Izby Ludowej, gdzie w latach 1950–1958 pełnił obowiązki przewodniczącego Komisji ds. Rolnictwa i Leśnictwa. Od 1950 do 1963 był wiceprzewodniczącym Izby, a do 1976 członkiem jej Prezydium. W 1976 mianowano go wiceprzewodniczącym Rady Państwa.

Odznaczony m.in. Orderem Karla Marksa oraz Orderem Zasług dla Ojczyzny.

Publikacje „Die deutschen Bauern in Vergangenheit und Gegenwart”, Berlin 1950 „Treue Kampfgefährten und Mitgestalter auf den Bahnen des Sozialismus.