Inną przyczyną poparcia buntu były ciężary nakładane przez państwo na ubogą ludność kraju.
Zwolennicy An Lushana szybko pokonali wojska cesarskie i opanowali północne Chiny. Jednak An Lushanowi nie było dane długo cieszyć się władzą. Nasilenie choroby oczu i skóry, powstałej być może w wyniku cukrzycy, zaczęło wywoływać napady bólu, powodujących z kolei wybuchy gniewu. Ofiarami coraz bardziej nieobliczalnego zachowania stawali się często najbliżsi współpracownicy. Nikt nie był pewien swojego bezpieczeństwa. W rezultacie An Lushan został zamordowany przez własnego syna An Qingxu w styczniu 757 roku.
Konsekwencje rebelii Ostatecznie Tangom udało się stłumić powstanie i powrócić na tron cesarski. Jednak dynastia nigdy już nie odzyskała dawnej potęgi i chwały. W 906 roku imperium Tangów ostatecznie upadło, a zwierzchność nad Chinami przeszła w ręce władców z dynastii Liao.
Bibliografia Alex Axelrod, Charles Phillips "Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon", wyd. Politeja, Warszawa 2000.
Kategoria:Urzędnicy dynastii Tang Kategoria:Zmarli w 757