Po zakończeniu wojny pracował w Biurze Odbudowy Stolicy oraz został dyrektorem Biura Kartograficznego Głównego Urzędu Pomiarów Kraju, prowadził obliczenia powierzchni kraju i jego jednostek administracyjnych w nowych granicach. Od 1946 wykładał na Politechnice Warszawskiej Kartografię praktyczną i Reprodukcję kartograficzną. W 1947 był organizatorem Działu Geodezyjnych Wydawnictw Książkowych, w 1949 został Naczelnym Dyrektorem Państwowego Przedsiębiorstwa Fotogrametrii i Kartografii. Po podziale przedsiębiorstwa w 1951 został Redaktorem Naczelnym Państwowego Przedsiębiorstwa Wydawnictw Kartograficznych, w 1952 przeszedł do Geodezyjnego Instytutu Naukowo-Badawczego (późniejszy Instytut Geodezji i Kartografii). Równolegle otrzymał etat na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej, był adiunktem, zastępcą profesora, docentem, w 1964 został profesorem nadzwyczajnym Politechniki Warszawskiej. W latach 1953–1954 był prodziekanem, a następnie do 1956 dziekanem Wydziału Geodezji i Kartografii. W 1954 został kierownikiem Zakładu Reprodukcji Kartograficznej w Katedrze Kartografii PW i pełnił tę funkcję przez czternaście lat. Od 1958 do 1967 zasiadał w Senacie Politechniki Warszawskiej, w 1963 był inicjatorem i organizatorem Sekcji Kartograficznej Komitetu Geodezji PAN, a następnie Sekcji Kartograficznej SGK.