Będąc znacznie lepszym dowódcą od swoich przeciwników, Alfons wygrywał bitwy pod Sepalwedą i Fuente de la Culebra, jednak jego jedynymi godnymi zaufania poplecznikami byli Aragończycy, którzy nie byli dość liczni, by pokonać Kastylię i León. W końcu papież unieważnił jego małżeństwo z Urraką pod pretekstem kuzynostwa trzeciego stopnia.
Król spierał się też z Kościołem – przede wszystkim z cystersami – i to prawie tak gwałtownie jak ze swą żoną. Gdy tylko ją pokonał, wygnał wspierającego ją arcybiskupa Bernarda wraz z mnichami z Sahagun. W końcu został jednak zmuszony do odstąpienia Kastylii i Leonu swojemu pasierbowi Alfonsowi, dziecku Urraki i jej pierwszego męża. Interwencja papieża Kaliksta II pomogła w ustanowieniu porozumienia między imiennikami.
Alfons Waleczny zdobył sławę, bo zwyciężał w wielu bitwach: nad środkową Ebro, gdy wygnał Maurów z Saragossy; podczas wielkiego rajdu w 1125, kiedy to uwolnił spod muzułmańskiego panowanie chrześcijan z Grenady; w południowo-zachodniej Francji, do której miał prawa jako król Nawarry.