W dwudziestoleciu międzywojennym pracował w towarzystwach ubezpieczeniowych. Od 1920 należał do Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. Był również członkiem Związku Hallerczyków. W 1936 został prezesem Chorągwi Śląskiej Związku, która pozostawała pod silnym wpływem SN. Od 1929 pozostawał członkiem Stronnictwa Narodowego. Był m.in. wiceprzewodniczącym okręgu śląskiego partii. Z jej ramienia sprawował mandat radnego Katowic. W 1937 wszedł w skład Komitetu Wojewódzkiego Stronnictwa Pracy w Katowicach, był jego wiceprezesem. Zasiadał w Radzie Naczelnej SP jako wiceprezes. W latach 20. był prezesem Chorągwi Śląskiej Związku Hallerczyków.

W czasie II wojny światowej znalazł się we Lwowie, gdzie kierował podziemną organizacją SP. Redagował pismo „Wytrwamy”. W 1942 uciekł przed aresztowaniem do Warszawy, gdzie dokooptowano go w skład Zarządu Głównego SP. Wziął udział w powstaniu warszawskim.