W akcie czwartych Sedecjasz z godnością przyjmuje zapowiedź swojej egzekucji, prosi jedynie Nabuchodonozora o oszczędzenie narodu żydowskiego. Jego słowa spotykają się z wściekłością Asyryjczyka, który każe porwać dzieci króla żydowskiego. Chór wychwala moc bożą, silniejszą od nieprawości człowieka. W ostatnim akcie Jeremiasz opowiada o ostatecznych losach Sedecjasza: musiał oglądać egzekucję swoich dzieci, a następnie został oślepiony. Pojawia się sam król, prosząc Boga o przebaczenie dawnych grzechów. Jeremiasz pociesza go, zapowiadając poprawę losu Izraela i przyjście Mesjasza.
Cechy utworu Garnier odchodzi w Żydówkach od klasycznego wzorca tragedii humanistycznej. Zachowuje jej liryczny charakter, jednak stosuje większą dowolność formalną w monologach i dialogach postaci oraz w partiach chóralnych, większą rolę przypisuje dialogom, które rozwijają akcję i pozwalają na - ograniczony wprawdzie - rysunek psychologiczny bohaterów. Garnier buduje w utworze akcję dramatyczną, rezygnując z dotychczasowych wzorów tragedii, której zakończenie było znane praktycznie od początku. Starannie dobiera słownictwo, buduje monologi i częściowo dialogi swoich postaci w oparciu o współczesne, oparte na wzorcach antycznych, zasady retoryki.