Model BAT sprawdza się pod warunkiem, że przedsiębiorstwo równomiernie zużywa zapasy gotówki. Warunek ten jest jednak trudny do spełnienia. Model ten ma wiele innych ograniczeń i trudno go zastosować w praktyce gospodarczej. Powody są następujące: przedsiębiorstwa zwykle nie mogą precyzyjnie określić zapotrzebowania na środki pieniężne, wydatki zazwyczaj nie rozkładają się równomiernie (największe stałe wydatki to wydatki w połowie i na koniec miesiąca), rentowność bonów skarbowych jest zmienna w czasie i uzależniona od terminu wykupu poszczególnych serii, prowizja od transakcji jest zmienna i uzależniona od wielkości transakcji, często też podlega negocjacji (przy wyższych kwotach), oprocentowanie rachunku bieżącego może zmieniać się w czasie.
Model BAT jest prostym modelem wyznaczania optymalnego stanu gotówki. Podstawową jego wadą jest założenie, że wydatki gotówkowe mają charakter stały i pewny. Losowość wpływów i wydatków uwzględnia model Millera-Orra.
Bibliografia R. Machała, Zarządzanie gotówką, „Rachukowość zarządcza i controlling” 8/2000. W.J. Baumol, The Transactions Demand for Cash: An Inventory Theoretic Approach, „Quartely Journal of Economics”. E.F. Brigham, L. Gapenski, Zarządzanie. S.A. Ross, R.W Westerfield, B.D. Jordan, Finanse przedsiębiorstw, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 1999.
Kategoria:Ekonomia