Lata 1919 - 1921 Piłsudski rozumiał rolę oficerów w przyszłej armii polskiej. W pierwszym rozkazie Naczelnika Państwa skierowanym do wojska napisał: „Mimo specjalnie ciężkich warunków musi powstać wojsko silne, wewnętrznie jednolite, oparte na bezwzględnej karności i świadomej dyscyplinie. Cel ten muszą osiągnąć twórcy armii polskiej, oficerowie, łamiąc stanowczo wszelkie trudności i przeszkody. Obecnie wymagam właśnie pracy, która by zmierzała do uzyskania dobrowolnego poddania się żołnierzy woli kierowniczej swojego oficera” (Rozkaz Naczelnego Wodza z 7 grudnia 1918).
Sytuacja rewolucyjna jaka objęła Rosję, Niemcy i Austro-Węgry spowodowała napływ oficerów byłych armii zaborczych do Wojska Polskiego. Oficerowie ci zasilili szczupły korpus oficerski który liczył ok. 3000 osób wyszkolonych w Legionach i innych organizacjach wojskowych. W końcu 1918 r. do tworzącego się Wojska Polskiego wstąpiło ok. 2000 oficerów w tym 27 generałów. Problemem przyjęć oficerów do WP zajmowała się Komisja Wojskowa dla Krajowego Inspektoratu. Warunki przyjęcia oficerów były liberalne. W większości wystarczała deklaracja chęci służby.