Pobieranie jonów z roztworu glebowego odbywa się za na zasadzie transportu aktywnego, do którego wymagany jest gradient pH w poprzek błony komórkowej. Za powstanie gradientu odpowiada H+–ATPaza licznie występująca we włośnikach. Enzym ten jest odpowiedzialny za konsumpcję 25-50% ATP w komórkach wykształcających włośniki. Włośniki są bardziej efektywne w stosunku do innych komórek korzenia w pobieraniu fosforu z gleby – odpowiadają za pobranie ponad 90% jonów fosforanowych. Włośniki są także odpowiedzialne za dostarczanie większości pobieranych związków azotu. Pobrana woda wraz z zawartymi jonami transportowana jest we włośnikach symplastowo. Trichoblasty mają większą liczbę plazmodesm niż inne komórki ryzodermy.
Wysuwana jest także hipoteza, że włośniki nielicznie występujące u hydrofitów, uczestniczą w przypadku tych roślin w pobieraniu tlenu.
Specyficzną funkcję pełnią pierwsze włośniki pojawiające się u siewek. Rozwijają się one często jako długie i odporne na wysychanie wypustki, tworzące gęsty kołnierz u nasady korzenia pierwotnego. Pełnią one głównie funkcję stabilizującą siewkę w glebie, czasem pokryte są też substancją hydrofobową, co wyklucza korzystanie z roztworu glebowego.
We włośnikach następuje synteza i wydzielanie substancji fitotoksycznych (alleloherbicydów).
Interakcje z mikroorganizmami glebowymi thumb|Po prawej włośnik grochu z grudką gleby i masą bakterii na końcu oraz z wrastającą nitką zakażającą