Rewolucja lutowa Międzydzielnicowcy wzięli aktywny udział w rewolucji lutowej, wezwali do zbrojnego powstania antycarskiego. Ich przedstawiciele współtworzyli Piotrogrodzką Radę Delegatów Robotniczych i Żołnierskich; jako aktywna w czasie rewolucji grupa uzyskali w niej prawo do jednego miejsca w Komitecie Wykonawczym. W czasie prac rady coraz wyraźniejsze było zbliżenie programowe i taktyczne między bolszewikami i międzydzielnicowcami, ich stanowisko natomiast oddalało się od pozycji mienszewików. W kwietniu 1917 międzydzielnicowcy, nie chcąc brać udziału w kongresie zdominowanym przez tę ostatnią grupę, nie wzięli udziału w formalnym „zjednoczeniu frakcji”. W tym okresie międzydzielnicowcy posiadali ok. 4000 stałych członków.
Połączenie z bolszewikami Wzmocnieniem dla międzydzielnicowców były powroty do Rosji szeregu działaczy emigracyjnych, którzy dołączyli do ich szeregów – byli to m.in. Lew Trocki, Anatolij Łunaczarski, Dawid Riazanow, Moisiej Uricki, Dmytro Manuilski, Lew Karachan, Adolf Joffe, Władimir Antonow-Owsiejenko, W. Wołodarski. W czasie wyborów do rad dzielnicowych Piotrogrodu w maju i czerwcu 1917 międzydzielnicowcy tworzyli już formalnie blok z bolszewikami.