dla m=n=1 otrzymujemy izotermę Langmuira, dla której funkcja rozkładu może być opisana jako delta Diraca, – stała równowagi adsorpcji związana z energią charakterystyczną funkcji rozkładu energii (dla rozkładu symetrycznego energia charakterystyczna jest równa energii średniej):
gdzie:
– charakterystyczna energia adsorpcji, – tzw. czynnik przedeksponencjalny związany z entropią procesu adsorpcji, – uniwersalna stała gazowa, – temperatura.
Przypadki szczególne:
| || – izoterma Langmuira, |- | || – izoterma LF, |- | || – izoterma GF, |- | || – izoterma Tótha. |} Po formalnej zamianie ciśnienia na stężenie izoterma GL może być wykorzystana do opisu adsorpcji z rozcieńczonego roztworu (np. wodnego roztworu substancji organicznej). Można w niej również uwzględnić oddziaływania boczne specyficzne i niespecyficzne, a także adsorpcję wielowarstwową (zob. adsorpcja).
Nie istnieje żadna prosta postać liniowa izotermy GL przydatna do analizy doświadczalnych danych adsorpcji.
GL