W latach 80. i 90. rozwinęły się dwa główne podejścia do kwantowej grawitacji: teoria superstrun, postulująca istnienie dodatkowych wymiarów przestrzeni i jednowymiarowych „strun” jako fundamentalnych obiektów,M. B. Green, J. H. Schwarz, E. Witten, Superstring Theory, Cambridge University Press, 1987. oraz grawitacja pętlowa, w której czasoprzestrzeń jest opisywana jako dyskretna sieć spinowa.C. Rovelli, L. Smolin, "Loop Space Representation of Quantum General Relativity", Nuclear Physics B 331 (1990): 80–152.
Na początku XXI wieku pojawiły się nowe nurty, takie jak holografia (korelacja między teorią grawitacji w przestrzeni anty-de Sittera a teorią pola na jej brzegu) oraz podejście CDT (Causal Dynamical Triangulations), które rekonstruuje czasoprzestrzeń z elementarnych prostosympleksów w sposób przyczynowy.J. Ambjørn, J. Jurkiewicz, R.