Operacja dodawania 2 liczb trwała ponad 20 razy dłużej (64 μs zamiast 3 μs), więc komputer mógł znaleźć tylko proste zastosowania lub służyć jako zaawansowany sterownik, niemniej był to w pełni funkcjonalny najtańszy komputer na rynku. Kolejne warianty (PDP-8/I oraz /L, PDP-8/E, /F, oraz /M, i PDP-8/A) stanowiły znaczny postęp technologiczny, ponieważ były wykonane w technice układów scalonych, w nowszej i tańszej technologii TTL. Dzięki temu powrócono do implementacji równoległej (kontynuacji wersji PDP-8) i jednocześnie sukcesywnie obniżano koszty produkcji w kolejnych wersjach produkcji oraz zwiększano możliwości komputera. Niestety ze względu na zastosowaną powolną pamięć rdzeniową (jedyną powszechnie stosowaną w czasie projektowania komputera) o ograniczonym czasie dostępu nowa technologia produkcji procesora nie przekładała się na znaczący wzrost wydajności komputera. Dopiero od wersji PDP-8/E stosowano trochę szybszą pamięć, ale zaledwie o 20% od pierwowzoru. Pewną poprawę sytuacji przyniosła wersja PDP-8/A, która pozwalała na zastosowanie zamiennie znacznie szybszych i systematycznie taniejących pamięci półprzewodnikowych. Większość PDP-8, które dotrwały do naszych czasów pochodzi właśnie z tej epoki.