Dla krajów rozwiniętych są nimi: ochrona środowiska imigracja analfabetyzm funkcjonalny bezrobocie
Kraje rozwijające się muszą stawić czoła problemom zagwarantowania: edukacji elementarnej alfabetyzacji budowy własnych narodowych systemów oświaty
Zasada edukacji ustawicznej zyskuje ciągle na znaczeniu, staje się w niektórych krajach priorytetem polityki oświatowej.
W trzeciej fazie (1972–1985) następuje stagnacja polityki odprężenia, system ONZ, a szczególnie UNESCO wykazuje duże słabości. Edukacja dorosłych staje się w niektórych krajach samodzielnym sektorem systemu oświaty. Rozszerzają się zadania i funkcje edukacji dorosłych pod wpływem rekomendacji i zaleceń UNESCO.
Czwarta faza, (1985–1997), objęła lata największych przemian politycznych ostatniego stulecia. Opracowane na poprzednich konferencjach raporty i perspektywy rozwoju edukacji dorosłych znalazły odzwierciedlenie w polityce oświatowej coraz większej liczby krajów. Jednak w wyniku zróżnicowania celów, adresatów, obszarów edukacji dorosłych podważa się wartość wskazań opracowanych przez międzynarodowe organizacje.