Badając geologiczną budowę gór Chamar-Daban nad Bajkałem, założył tam stację naukową. Odkrył pokłady nefrytu nad rzekami Onon i Ingoda na Zabajkalu (1897). Poznawał również geologię brzegów jeziora Chubsuguł w Mongolii. W uznaniu tych osiągnięć w 1898 r. Imperatorskie Rosyjskie Towarzystwo Geograficzne (IRTG) odznaczyło go srebrnym medalem Przewalskiego.
W latach 1899-1903 wykładał mineralogię w Wyższej Szkole Górniczej w Jekaterynosławiu na Ukrainie, a jednocześnie nadal uczestniczył w wyprawach poszukiwawczych złota nad Jenisejem. Od 1905 r. był profesorem Nikołajewskiej Akademii Wojskowo-Inżynieryjnej i wykładał geologię i petrografię. Był inicjatorem powołania Międzynarodowej Komisji Badań Geotermicznych (1905), a od 1910 r. przewodniczył takiej komisji przy IRTG. Działając w Komitecie Geologicznym w Petersburgu (później: Piotrogrodzie).
W następnych latach poświęcił się kartografii. Od 1913 r. współtworzył mapy geologiczne Syberii, sporządził również mapę sieci rzecznej Syberii Środkowej. Ogółem wydał 89 publikacji naukowych, z których część przechowuje Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. W karierze doszedł (1911) do stopnia rzeczywistego radcy stanu (był to czwarty pod względem ważności stopień urzędniczy).