Styl pisania de Crenne jest pełen skomplikowanych porównań i metafor, autorka często wykorzystuje latynizmy oraz tworzy własne neologizmy w oparciu o łacinę i grekę. Podkreśla własną erudycję, obficie wykorzystując utwory pochodzenia antycznego, parafrazując je lub tłumacząc na język francuski całe ustępy. Według słów de Crenne nadawało to powieści "styl poetycki".
Wymowa utworu De Crenne przedstawia w utworze koncepcję miłości jako choroby, "melancholii erotycznej", stanu patologicznego i wywołującego ogromne cierpienia, a nawet mogącego wywołać śmierć osoby zakochanej. Spośród bohaterów główną wyrazicielką tego poglądu jest narratorka pierwszej części utworu. W drugiej i trzeciej namiętna miłość ponownie zostaje poddana krytyce: potępiona zostaje zdrada małżeńska oraz w ogólności miłość cielesna, zaś jako pożądany cel wszystkich kochanków zostaje przedstawiona miłość w ujęciu neoplatońskim, jako jedność dusz i ich spotkanie po śmierci.