U samców łodzików dwa czułki zrastają się tworząc służący kopulacji hektokotylus.
Stawonogi thumb|250px|Podwójnie pierzaste czułki u samców białki wierzbówki thumb|250px|Piłkowane czułki u samic białki wierzbówki thumb|250px|Czułki u owada Ectemnius lapidarius U stawonogów czułkami nazywa się członowane (mogą być wtórnie jednoczłonowe) przydatki przedgębowej części głowy. Skorupiaki mają dwie pary czułków. Pierwsza para, zwana antenulami, jest jednogałęzista, pierwotnie osadzona na segmencie zwanym deutocefalonem (trzeci segment ciała stawonoga wliczając akron) i unerwiona przez śródmóżdże (deutocerebrum). Druga para, zwana antenami, jest osadzona na pierwotnym segmencie zwanym tritocefalonem osadzona, unerwiona przez tyłomóżdże (tritocerebrum) i może być dwugałęzista. U wijów i sześcionogów występuje tylko jedna para czułków, które są jednogałęziste, osadzone na deutocefalonie i unerwione przez śródmóżdże. Określa się je antenami, ale odpowiadają one antenulom skorupiaków. U pajęczaków i innych szczękoczułkowców brak jest czułków zupełnie, natomiast występują unerwione przez tyłomóżdże szczękoczułki, będące odpowiednikiem czułków drugiej pary skorupiaków.