W latach 1986–2000 i ponownie w latach 2004–2009 zasiadał we francuskim Senacie.
W 2004 w ramach Partii Socjalistycznej współtworzył frakcję pod nazwą Ruch na Rzecz Republiki Socjalnej (Pour la République Sociale), opowiadającą się za przyjęciem bardziej lewicowego i eurosceptycznego kursu przez całe ugrupowanie. W 2008 wraz z częścią przywódców PRS opuścił PS, stając następnie na czele nowej formacji pod nazwą Partia Lewicy.
Przed wyborami europejskimi w 2009 podpisał porozumienie z Francuską Partią Komunistyczną o utworzeniu koalicji wyborczej (tzw. Frontu Lewicy). W tym samym roku z ramienia tego bloku uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego.
W 2012 został kandydatem Frontu Lewicy w wyborach prezydenckich. W niektórych sondażach w 2012 uzyskiwał poparcie na poziomie 14–15% ankietowanych. W głosowaniu z 22 kwietnia 2012 otrzymał około 3,99 miliona głosów (11,11%), zajmując wśród 10 kandydatów 4. miejsce i przegrywając w pierwszej turze.
W 2014 został wybrany na kolejną kadencję do Europarlamentu. W tym samym roku zrezygnował z kierowania Partią Lewicy. W 2016 zawiązał ruch polityczny pod nazwą Niepokorna Francja, w skład której weszły środowiska lewicowe i komunistyczne.