Grand Duo concertant E-dur na temat z opery Robert Diabeł Giacomo Meyerbeera – utwór kameralny na fortepian i wiolonczelę skomponowany przez Fryderyka Chopina wspólnie z Auguste’em Franchomme’em w latach 1832–1833. Jeden z czterech utworów kameralnych Chopina.
Wydany został bez numeracji opusowej przez Maurice’a Schlesingera w 1833.
Historia Krótko po przyjeździe Chopina do Paryża Robert Diabeł Giacomo Meyerbeera stał się popularną operą, o której sam Chopin wypowiadał się pozytywnie. Parafraza na jej temat została zamówiona w grudniu 1831 przez Maurice’a Schlesingera, który podobne propozycje złożył u innych znanych w Paryżu kompozytorów. W tym czasie Chopin postanowił pozostać w Paryżu co najmniej trzy lata, jednocześnie prosząc Ferdinando Paëra o pomoc przy urzędowych formalnościach.
Chopin poznał Auguste’a Franchomme’a wiosną 1832 zapoznany przez Ferdinanda Hillera lub na obiedzie u Ferenca Liszta. Latem tego samego roku Chopin przebywał w Turenii u rodziny Franchomme’a, gdzie prawdopodobnie wspólnie pracowali nad Grand Duo concertant. W rękopisie utworu partia fortepianu została spisana przez Chopina, wiolonczeli zaś, przez Franchomme’a. Zdaniem Roberta Schumanna udział Franchomme’a w komponowaniu był niewielki.