p.n.e.Historia najbardziej opornego wysłannika Boga, Jonasza, który musiał nauczyć się, że miłosierdzie Boże nie ogranicza się wyłącznie do Izraela. Jonasz nie zgadzał się z ideą, że miłosierdzie Boże sięgać może poza Izrael, zwłaszcza do kraju będącego jego nieprzyjacielem. Głównym punktem tej historii jest prawda, że zbawienie ostatecznie ma objąć cały świat. Księga Micheasza 740–687 p.n.e.Według chronologii E.R. Thielego. Niektóre inne chronologie zawarte są w sekcji Królestwo Judy#Władcy.Podobnie jak kilku innych proroków, Micheasz oburza się na ofiary i kult, którym nie towarzyszy sprawiedliwość i prawdziwa duchowość. Głównie podejmuje temat społecznej sprawiedliwości i prawdziwej religii. Spogląda jednak w przyszłość, widząc czas pokoju i błogosławieństwo Boże. Księga Nahuma poł. VII w. p.n.e. Forma poematuJest to tekst wyrażający radość z upadku Niniwy, stolicy potężnej Asyrii. Jest to jedna z kilku ksiąg prorockich, w której nie ma wezwania do skruchy. Podkreśla, iż Bóg jest Panem narodów i historii świata, oraz że narodowa potęga i duma nie są ostatecznymi przyczynami tego, co dzieje się w świecie polityki i wojen. Księga Habakuka między 612 p.n.e. a 597 r. p.n.e. Księga Sofoniasza za czasów Jozjasza, syna Amona, króla judzkiego (640–609 p.n.e.) Księga Aggeusza 520 r. p.n.e.