Po II wojnie światowej liczba prawosławnych w Belgii ponownie wzrosła za sprawą emigracji zarobkowej Greków do pracy w kopalniach tego kraju, co uczyniło z tej grupy narodowej największą część prawosławnej społeczności Belgii (27 tys. osób) i było przyczyną powstania kilkunastu parafii greckojęzycznych, podlegających powołanej w 1969 metropolii belgijskiej, a od 1973 metropolii Belgii i egzarchatowi Niderlandów i Luksemburga Patriarchatu Konstantynopola. Ponadto w latach 60. i 70. powstały pierwsze parafie z językiem niderlandzkim oraz francuskim (działają obecnie w Brukseli i Gandawie). Od 1985 prawosławie, obok katolicyzmu, islamu i judaizmu, posiada status jednego z wyznań państwowych.
Współczesność Według danych z początku XXI w. w Belgii przebywało 70–80 tys. prawosławnych. Największą liczbę – 21 parafii – posiadał patriarchat Konstantynopola, którego metropolita Pantelejmon reprezentuje ogół prawosławnych w stosunkach z rządem kraju. W jurysdykcji patriarchy pozostają również placówki duszpasterskie niderlandzko- i francuskojęzyczna oraz jedna parafia gruzińska w Brukseli.