Autor Autor utworu z gatunku poezji politycznej propagował jedynie poglądy, jakie uznał za słuszne i bliskie grupie społecznej, z którą się solidaryzował i której dążenia oraz opinie starał się wyrazić w formie poetyckiej. Autorami tego typu poezji w okresie staropolskim byli najczęściej przedstawiciele szlachty, ale nie tylko. Poetą bywał też utalentowany pisarz zatrudniony przez szlachtę (oczywiście reprezentował wtedy interesy całego stanu lub konkretnego rodu), mieszczanin, żak, bakałarz opisujący stan rzeczy ze swojego punktu widzenia.
Utwory polityczne w większości przypadków cechuje anonimowość, gdyż poezja polityczna była traktowana jako wytwór zbiorowości. Miało to wpływ na konstrukcję podmiotu mówiącego, prezentującego się z zasady jako uczestnik zbiorowości, przemawiający w jej imieniu i pragnący kształtować świadomość czytelników. Odbiorca zaś przyjmował utwór jako tekst anonimowy. Wpływ na to miała odrębność kulturowa staropolszczyzny i ówczesne poglądy na własność autorską. Powszechna była też tzw. anonimowość świadoma. Wypływała ona z troski autorów o bezpieczeństwo osobiste. Czasami pisanie na korzyść jednej grupy wiązało się z narażeniem drugiej.