W XV wieku rozpoczęto budowę szańca, do połowy XVI wieku była niezamieszkana, ale przypuszczalnie mogła stanowić schronienie dla zbiegów z Torunia. Kolejne umocnienia zbudowały wojska szwedzkie w XVII wieku. Działalność partaczy spotykała się z niechęcią ze strony kupców toruńskich. W 1671 roku doszło do incydentu, podczas którego podburzony tłum zniszczył magazyny solne na wyspie, a sól wrzucił do rzeki. 6 października 1707 roku wyspę zajęły wojska szwedzkie. Kilka dni później Rosjanie wyparli Szwedów. Podczas walk został podpalony most łączący wyspę z Toruniem. Na mocy sejmu z 1767/1768 roku wyspa przeszła pod władzę miejską. Na podstawie wykazów pogłównych wiadomo, że w 1771 roku wyspę zamieszkiwały 63 osoby. W 1812 roku wyspę wzmocniono szańcem półkolistym. W 1848 roku ukończono budowę okrężnego szańca okrągłego, zwanego Szańcem Wiślanym. Został on połączony ze starym szańcem. W późniejszych latach powstała strzelnica piechoty. Szaniec naprawiano w latach 1871–1872.
Na wyspie znajduje się platforma widokowa, z której można oglądać panoramę Starego Miasta.
Fragment Kępy Bazarowej o powierzchni 32,4 ha od 1987 roku jest rezerwatem przyrody.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Geografia Torunia Kategoria:Rezerwaty przyrody w województwie kujawsko-pomorskim Kategoria:Wyspy na Wiśle