Źródeł i inspiracji idei tensegrity można doszukać się w przestrzennych instalacjach artystów awangardowych dwudziestolecia międzywojennego. Autorstwo układów konstrukcyjnych szczególnie zbliżonych do tensegrity niektórzy historycy architektury przypisują łotewskiemu konstruktywiście Karlowi Iogansonowi (1890-1929), który na początku lat dwudziestych XX wieku eksperymentował z podobnymi strukturami. Przyznał to Kenneth Snelson w liście do Marii Gough z 17 czerwca 2003 rokuMaria Gough, "In the Laboratory of Constructivism: Karl Ioganson's Cold Structures", October, Vol. 84, Spring, 1998, s. 90-117.. Za pierwszy ustrój poprzedzający konstrukcje tensegrity uznawana jest instalacja Gleichgewichtkonstruktion (z niemieckiego Gleichgewicht – równowaga, Konstruktion – konstrukcja), składająca się z trzech zastrzałów i ośmiu cięgien, w tym jednego swobodnie zwisającego. Konstrukcja nie była ustrojem tensegrity – była deformowalna i pozwalała na zmianę układu jej elementów.