Przyczyną tego stanu rzeczy był najprawdopodobniej fakt, że organizacja skupiała głównie białe kobiety wywodzące się ze średniej klasy – a takie były ówcześnie grupą mającą najwięcej do stracenia po zdeklarowaniu się jako lesbijki w czasach, kiedy nękanie przez policję oraz zwolnienia z pracy wobec jawnych lesbijek były powszechne. Próby przyciągnięcia lesbijek wywodzących się z innych klas i grup społecznych nie powiodły się. We wczesnych latach 60. The Ladder osiągał nakład około 500 sztuk, a DOB miało w 1960 roku nieco ponad 100 członkiń.
Rozpad Od połowy lat 60., wraz z rozpoczęciem się drugiej fali feminizmu, organizacja pod przewodnictwem nowych liderek, Rity Laporte i Barbary Grier, stała się zdecydowanie bardziej feministyczna. Spowodowało to konflikt wewnętrzny, gdyż ówcześnie wiele kobiet ze środowisk feministycznych było nieprzychylnych lesbijkom. Było to również sprzeczne z kierunkiem działalności DOB wyznaczonym przez Martin i Lyon. W tym okresie, pod redakcją Barbary Gittings, The Ladder stał się bardziej wojowniczy. Ostatecznie Laporte i Grier odeszły, zawłaszczając w 1970 The Ladder, a niedługo potem oddziały organizacji uniezależniły się, tworząc odrębne organizacje. Jedynie oddział krajowy kontynuował działalność jako Daughters of Bilitis.