Po zakończeniu wojny brał udział w tworzeniu Uniwersytetu Łódzkiego. Uzyskał stopień docenta (1954), profesora nadzwyczajnego (1958) i zwyczajnego (1963). Kierował Katedrą Statystyki, następnie Demografii i Statystyki UŁ (1945–1968). Był prorektorem Uniwersytetu (1961–1965), profesorem tegoż (1958–1968), następnie zaś profesorem emerytowanym (od 1968). Związany z Wyższą Szkołą Ekonomiczną w Łodzi, był jej pracownikiem naukowo-dydaktycznym (1949–1961) oraz rektorem (1957–1961). Był członkiem korespondencyjnym (od 1962) i rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk (od 1976), a także twórcą i redaktorem naczelnym „Studiów Demograficznych”, założycielem i wieloletnim przewodniczącym Komitetu Nauk Demograficznych PAN. Należał do Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej i Czechosłowackiego Towarzystwa Demograficznego przy Czechosłowackiej Akademii Nauk. Przewodniczył Radzie Naukowo-Ekonomicznej miasta Łodzi (1957–1962).
Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi.
Rodzina Był żonaty, miał syna. Jego starszy wnuk Tomasz był m.in.