Sopot został uznany kąpieliskiem.
Po uruchomieniu w 1870 połączenia kolejowego Koszalin – Gdańsk z kontynuacją do Warszawy nastąpił szybki rozwój Sopotu. W 1875 uruchomiono Browar Zameczek Górski (Bergschlösschen Brauerei Zoppot). Przybywało domów wczasowych, willi, przyjeżdżało coraz więcej kuracjuszy. Założone przez Haffnera Przedsiębiorstwo Kąpielowe pozostawało własnością prywatną do 1877, kiedy to zostało odkupione przez sopocką gminę i od tego czasu pozostaje w jej rękach. 8 października 1901 Sopot otrzymał prawa miejskie, a od 1902 posiada swój własny herb, zatwierdzony przez cesarza Wilhelma II. w 1903 zbudowano Zakład Balneologiczny, gdzie stosowano różne kąpiele w podgrzewanej wodzie morskiej, masaże, okłady borowinowe itp. Licznymi kuracjuszami w Sopocie byli Polacy. Sopot stawał się modnym miejscem w Europie, nazywano go Riwierą Północy. Powstały korty tenisowe, tor wyścigów konnych, wznoszono nowe kamienice i liczne wille. W 1909 rozpoczęła swoją działalność Opera Leśna. Przed rozpoczęciem I wojny światowej Sopot był znanym europejskim kąpieliskiem, posiadającym bezpośrednie morskie połączenia z Europą.