thumb|Okładka katalogu wystawy z rzeźbą Der Neue Mensch autorstwa Ottona Freundlicha thumb|Obraz Niebieski koń I autorstwa Franza Marca thumb|Joseph Goebbels na wystawie sztuki zdegenerowanej
Wystawa sztuki zdegenerowanej (niem. Die Ausstellung „Entartete Kunst”) – wystawa zorganizowana przez Adolfa Zieglera i NSDAP w Monachium 19 lipca 1937 roku, prezentująca 650 dzieł skonfiskowanych w niemieckich muzeach. Celem wystawy była dyskredytacja niektórych kierunków sztuki awangardowej oraz artystów powiązanych ze środowiskami lewicowymi i żydowskimi.
Pojęcie sztuki zdegenerowanej Do „sztuki zdegenerowanej” w nazistowskich Niemczech zasadniczo zaliczano: kubizm, dadaizm, prymitywizm, postimpresjonizm, fowizm, ponadto niektóre nurty surrealizmu, ekspresjonizmu, abstrakcjonizmu i innych kierunków. Za zdegenerowany uznano również niemiecki Bauhaus, ze względu na jego internacjonalistyczny charakter i powiązania z komunistami. Początków degeneracji sztuki awangardowej dopatrywano się we francuskim symbolizmie, brytyjskim estetyzmie oraz impresjonizmie. W tym samym czasie w Niemczech władze promowały powrót do greckich oraz rzymskich wzorów sztuki, klasycyzmu, naturalizmu, konserwatywnego germańskiego symbolizmu, romantycznego realizmu i akademizmu.