Miara dyspersji Miarą dyspersji dla danej długości fali jest pochodna współczynnika załamania po długości fali lub po liczbie falowej:
Aby liczbowo określić wielkość dyspersji w całym zakresie światła widzialnego, definiuje się dyspersję średnią, czyli:
gdzie: – współczynnik załamania dla światła niebieskiego (linia Fraunhofera F – 486,1 nm), – współczynnik załamania dla światła czerwonego (linia Fraunhofera C – 656,3 nm).
Dyspersją względną (zdolnością rozszczepiającą) nazywa się stosunek dyspersji średniej do refrakcji żółtej linii sodu D (589,6 nm):
Dla typowego szkła Dla szkła flint dyspersja jest wysoka, osiągając wartość
Odwrotność dyspersji względnej nosi nazwę liczby Abbego.
Praktyczne znaczenie dyspersji Dzięki rozszczepieniu światła możliwy jest dokładny pomiar natężenia promieniowania dla różnych długości fali. Służy do tego spektroskop optyczny. W oparciu o który powstała duża gałąź fizyki zwana spektroskopią. Przykładowo, dzięki niemu możliwa jest zdalna obserwacja wielu właściwości świecących ciał, można wyznaczyć temperaturę odległej gwiazdy, zbadać substancje w niej zawarte, określić prędkość ruchu.
W niektórych przyrządach optycznych dyspersja może powodować wady obrazu nazywane aberracją chromatyczną.