70-71..
Fabryka w Kołomnie zbudowała ogółem 12 lokomotyw, oznaczonych fabryczne jako typ 113, z tego dwie w 1909 roku, pięć w 1910 roku i pięć w 1911 roku. Od 1912 roku, po wprowadzeniu w Rosji jednolitego systemu klasyfikacji, lokomotywy te otrzymały oznaczenie serii Cz (Ч), z tego Cz oznaczało parowóz z czterema osiami wiązanymi (ros. czetyriechosnyj), W – model dla kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, P – przegrzewacz pary (ros. paropieriegriewatiel) i K w indeksie dolnym – producenta (Kołomna); przy tym litera K była umieszczona bezpośrednio pod WPW.A. Rakow, op.cit, s. 139-140..
Konstrukcja Parowóz towarowy o układzie osi D, z dwucylindrowym silnikiem bliźniaczym na parę przegrzaną (układ D h2). Oś kotła znajdowała się na wysokości 2250 mm. Kocioł miał 122 płomieniówki (średnicy wewnętrznej/zewnętrznej 44/49 mm) i 21 płomienic (125/133 mm). Powierzchnia ogrzewalna kotła wynosiła 116,3 m²Powierzchnia ogrzewalna 116,3 m² według wszystkich polskich źródeł. Wartość 161,4 m² podana przez W. Rakowa (op.cit., s.140) jest być może omyłkowa (zbliżona do innych opisywanych tam serii parowozów Cz, mimo że CzWP/K powinien mieć zmniejszoną powierzchnię ogrzewalną z uwagi na zastosowanie przegrzewacza)., a przegrzewacz Schmidta, o prostej konstrukcji, miał powierzchnię 36 m².