Litewskie bataliony budowlane () − pomocnicze oddziały budowlane złożone z Litwinów podczas II wojny światowej.
Po zajęciu Litwy przez wojska niemieckie latem 1941, Litwini współpracowali z okupantami. Wśród różnych oddziałów sformowanych na Litwie były Litewskie Bataliony Budowlane. Powstały one na bazie mniejszych oddziałów budowlanych, utworzonych w kwietniu-maju 1943 r. Niemcy zgrupowali je w pięć batalionów (szósty batalion prawdopodobnie nie został sformowany do końca). Liczyły one po ok. 600 ludzi. Składały się z trzech kompanii budowlanych i jednej kompanii transportowej (transport konny). Na czele batalionów stali byli oficerowie armii litewskiej.
Bataliony były przydzielone do niemieckich oddziałów saperskich Grupy Armii „Północ”. Ich zadaniami było budowanie dróg i linii kolejowych oraz różnego rodzaju umocnień obronnych. Początkowo nie były one uzbrojone, ale z powodu rosnącego zagrożenia przez partyzantów Litwini otrzymali lekką broń strzelecką i maszynową do obrony.
W maju 1944 bataliony zostały przekształcone w saperskie bataliony Wehrmachtu, pod dowództwem niemieckich oficerów.