Bielscy herbu własnego (Bielski) – ród książęcy (kniaziowski) pochodzenia litewskiegoJ. Wolff, Kniaziowie litewsko-ruscy od końca XIV wieku.. Protoplastą rodu był Iwan Bielski, przedstawiciel Olgierdowiczów.
Bielscy wygaśli w Wielkim Księstwie Litewskim po 1542 r. i w Moskwie w 1612 roku. Istniał jeszcze jeden ród książęcy o tym samym nazwisku, lecz pochodzący z dynastii Rurykowiczow.
Etymologia nazwiska Bielscy wzięli swe nazwisko od Białej nad rzeką Obszą, na północny wschód od Smoleńska. Jako pierwszy księciem bielskim zaczął siebie nazywać Iwan Włodzimierzowicz Bielski. Nazwę tę przyjęło również jego potomstwo, które znane jest w aktach historycznych również jako Włodzimierzowiczowie. Należące do rodziny księstwo bielskie składało się z miejscowości: Biała (wraz z włościami), Werchowje, Bolszowo, Szoptowo i innymi.
Pochodzenie Wedle opinii Kaspra Niesieckiego (1682–1744), Bielscy mieli być rodziną książąt pochodzących z Wielkiego Księstwa Moskiewskiego, przyjętą w XVI przez Polskę.
W rzeczywistości jednak, opierając się na badaniach genealogicznych Józefa Wolffa (1852–1900), książęta Bielscy są gałęzią dynastii Giedyminowiczów. Protoplastą rodu był Iwan Bielski, drugi syn księcia Włodzimierza Olgierdowicza.