I właśnie wówczas młody Chopin dał swoje pierwsze (charytatywne) koncerty zagraniczne.
Podczas drugiego dwudniowego Festiwalu w 1947 nieopodal Dworku odsłonięto tablicę pamiątkową na pomniku Chopina.
Trzeci festiwal został już wydłużony do czterech dni (20–23 sierpnia 1948). Gwiazdą festiwalu pierwszej wielkości był Raul Koczalski – w prostej linii spadkobierca wspaniałej tradycji chopinowskiej, uczeń ucznia Chopina Karola Mikulego.
W ciągu ponad 70 lat istnienia festiwale przeszły swoistą ewolucję. Początkowo odgrywały rolę propagatora wyłącznie dzieł Fryderyka Chopina i pianistów polskich. Tak było do 1960. Pierwszy raz utwory innych kompozytorów można było usłyszeć w 1961. Do 1954 w Dusznikach występowali artyści wyłącznie z Polski. Pierwszym zagranicznym pianistą był laureat III nagrody V Konkursu Chopinowskiego Fu Cong z Chin. W kolejnych latach zagranicznych pianistów przybywało, ale byli to przeważnie pianiści z państw bloku socjalistycznego: Czesi, Rosjanie i Bułgarzy. Pierwszym pianistą przybyłym zza żelaznej kurtyny był Francuz Bernard Ringeissen, laureat IV nagrody V Konkursu Chopinowskiego. Wystąpił na Festiwalu w 1962.