W marcu 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. Po ukończeniu szkolenia w lutym 1920 na podchorążych w Warszawie, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 szwadronu 16 pułku ułanów wielkopolskich przeciwko armii Budionnego. 3 sierpnia 1920 został ranny w nogę i wrócił do rodzinnych Jarogniewic, gdzie leczony był przez chirurga z Kościana. Po wyzdrowieniu powrócił do służby i do końca wojny dowodził plutonem. 1 września 1920 awansowano go na stopień podporucznika. W 1921 za zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasyPiotr Bauer, Jerzy Zielonka, „Żołnierska droga przez mękę”, Kościan, Towarzystwo Miłośników Ziemi Kościańskiej, Biblioteczka „Wiadomości Kościańskich”, 1990, str. 41, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:W tym też roku został zwolniony z wojska i powrócił do majątku w Głuchowie, którym zarządzał. 1 kwietnia 1922 zdał egzamin dojrzałości w gimnazjum w Poznaniu, a następnie ukończył Wyższe Kursy Ziemiańskie we Lwowie. W okresie międzywojennym kilka razy odbywał ćwiczenia w 17 pułku piechoty, a także udzielał się społecznie m.in. w Związku Strzeleckim. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 2 stycznia 1932 i 28. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii.