W 1967 był mistrzem Europy Formuły 2, oraz zaliczył starty w Alfie Romeo w Coupe de Spa, Mugello i 6 h Nürburgring.
W 1968 w Londyn-Sydney Marathon po 15,000 km w poprzek Europy, Azji i Australii, miał 24 godziny przewagi nad Andrew Cowanem w Hillman Hunter, ale 50 km od Sydney zderzył się z innym pojazdem i nie zdołał utrzymać zwycięstwa. W 1968 wygrał 24 godzinny wyścig Le Mans w zespole John Wyer Automotive z Pedro Rodriguezem.
Zmarł w 1969 uderzając w słup telegraficzny podczas treningu na torze Le Mans na prostej Mulsanne w Autodelcie Alfa Romeo T33.
Jego imieniem i nazwiskiem został nazwany czwarty zakręt toru w Zolder.
Formuła 1 W 1959 roku zaliczał pojedyncze starty w Formule 1. W zespole Ecurie Nationale Belge jeździł w różnych samochodach np. Cooper T51, a później także Lotus 18 i Emeryson. Po kilku wyścigach w 1961 w zespole UDT Laystall Racing Team wrócił do ENB, w którym prowadził ENB-Maserati.
W 1968 w Cooper zajął trzecie miejsce w wyścigu o Grand Prix Monako. Zaliczył 19 wyścigów w Formule 1.