Z tych rejonów później gromadzono sprzęt telekomunikacyjny do odbudowy sieci Dyrekcji Okręgu Poczt i Telegrafów we Wrocławiu.
Okres powojenny Po zakończeniu działań wojennych rozpoczęła się odbudowa systemu telefonicznego na Dolnym Śląsku. Pierwsza centrala telefoniczna uruchomiona została tuż po wyzwoleniu, w Opolu, która obsługiwała wszystkie rozmowy międzymiastowe rejonu przez 5-numerową łącznicę. Pierwszy Rejonowy Urząd Telefoniczno-Telegraficzny na Dolnym Śląsku rozpoczął działalność 16 maja 1945 roku w Legnicy. Obsługiwał Dyrekcję Okręgu Poczt i Telegrafów we Wrocławiu oraz większość administracji terytorialnej Dolnego Śląska. We Wrocławiu 1 sierpnia tego samego roku uruchomiono tymczasową łącznicę telefoniczną ruchu publicznego na 20 numerów. W ten sposób otrzymano pierwsze połączenie międzymiastowe Wrocław-Kalisz. Osobną centralę telefoniczną Wrocław otrzymał 14 sierpnia 1945, co umożliwiło sprawniejsze połączenie z niektórymi miastami Dolnego Śląska. Posiadała ona 18 570 numerów, w tym 100 we Wrocławiu, z czego zdecydowana większość przeznaczona była do obsługi instytucji administracyjno-gospodarczych i społeczno-politycznych. Od 7 grudnia 1945 roku miasto otrzymało kolejne połączenie z Łodzią, Katowicami, Krakowem i Warszawą.