Regulamin Ruchu Pocztowego – najstarsze znane rozporządzenie Rady Miejskiej Wrocławia dotyczące ruchu pocztowego na Śląsku pochodzi z 17 VI 1542.
Ustalało ono opłaty gońców pocztowych i określało sankcje karne za nadużycia gońców. Opłata gońca za dostarczenie przesyłki na odległość do 15 mil nie mogła przekroczyć 1 grosza. Za niewykonanie zlecenia groziła gońcowi kara więzienia, a w razie powtórzenia odmowy – wydalenie z miasta. W związku z dynamicznym wzrostem połączeń pocztowych Wrocławia rozpoczęto wydawanie specjalnych regulaminów dla gońców. Pierwszy powstał 10 III 1573 i określał zasady ruchu pocztowego z Wrocławia do Norymbergi oraz ustanawiał specjalny nadzór ogólny nad gońcami, oddając go trzem zamożnym kupcom wrocławskim pochodzącym z nominacji Rady Miejskiej. Ustalono także stałą liczbę 40 zaprzysiężonych gońców wrocławskich, opłatę w wys. 3 groszy wrocławskich za dostarczenie listu oraz czas trwania drogi gońca między Wrocławiem a Norymbergą na 10 do 11 dni w zależności od pory roku. W 1596 nadano oddzielny regulamin gońcom na trasie Wrocław – Lipsk. Ustalono w nim czas przyjścia i odprawienia posłańca: z Wrocławia po południu w sobotę, a w Lipsku miał się stawić następnego piątku i z powrotem z Lipska wychodził we wtorek, a do Wrocławia miał przybyć w niedzielę wieczór.