Po awansie na stopień pułkownika, przez trzy i pół roku dowodził tym pułkiem.
W 1968 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy brygady rakietowej w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym. Po kolejnych dwóch latach służby został mianowany dowódcą dywizji artylerii w Tarnopolu i awansowany na stopień generała-majora artylerii.
Od 1974 był dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii w Białoruskim Okręgu Wojskowym. W 1978 awansował na stopień generała-lejtnanta artylerii. Pełnił kolejno funkcje: zastępcy dowódcy Wojsk Rakietowych i Artylerii Wojsk Lądowych (od 1979) oraz dowódcy Wojsk Rakietowych i Artylerii Wojsk Lądowych (od 1983). Na tym stanowisku w maju 1984 został awansowany na stopień generała-pułkownika artylerii, a 15 lutego 1989 – na stopień marszałka artylerii. W styczniu 1992 został przeniesiony do rezerwy.
Po przeniesieniu do rezerwy w dalszym ciągu pracował nad podniesieniem gotowości bojowej wojsk rakietowych jako główny inspektor w dowództwie Wojsk Rakietowych i Artylerii Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Kierował też pracami badawczymi w wyższym szkolnictwie wojskowym. Działał społecznie w rosyjskim stowarzyszeniu weteranów wojny. Mieszkał w Moskwie.